Δεν άντεξε ο ΑΡΗΣ στην Ιταλία γνώρισε την ήττα από την Αβελίνο χάνοντας και τις τελευταίες ελπίδες που υπήρχαν για πρόκριση στην επόμενη φάση. Η απουσία λόγω τραυματισμού του Τσαϊρέλη ουσιαστικά έδεσε τα χέρια του κόουτς που δεν είχε τρόπο να σταματήσει τον Νταϊέ κάτω από το καλάθι που έστησε το δικό του πάρτι μέσα στη ρακέτα μας.

Με τις 2 ομάδες να σκοράρουν με τεράστια ευκολία κυρίως από τα 6.75 φάνηκε στο ξεκίνημα ότι η άμυνα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όσο κυλούσε όμως ο χρόνος οι παίκτες της Αβελίνο ανέβασαν την ένταση κυρίως στην άμυνα με αποτέλεσμα να έρθει ένα καταστροφικό δεύτερο δεκάλεπτο και από τη θέση του οδηγού να βρεθούμε να κυνηγάμε για ακόμη μια φορά το σκορ. Η αστάθεια στο παιχνίδι μας ήταν εμφανής σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και τα ολιγόλεπτα ξεσπάσματα μας κατάφεραν να μειώσουν την διαφορά στους 5 χωρίς όμως να υπάρχει συνέχεια μιας και οι Ιταλοί πάντα όταν πλησιάζαμε απαντούσαν με τρίποντα. Η δεδομένη αδυναμία που υπάρχει κάτω από το καλάθι με την απουσία του Τσαϊρέλη έγινε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Με μόλις 3 παίκτες για 2 θέσεις είναι αδύνατο να παίξεις καλή άμυνα κοντά στο καλάθι. Στην περιφέρεια από την άλλη ούτε σήμερα είδαμε τους παίκτες μας να σκυλιάζουν και να είναι συγκεντρωμένοι. Μέχρι και η διαχείριση των φάουλ ήταν τραγική. Πέρα από το αρνητικό αποτέλεσμα ίσως θα πρέπει να αρχίσει ο κόουτς να εμπιστεύεται περισσότερο παίκτες που έχουν την προσωπικότητα να αντεπεξέλθουν και να δώσουν λύσεις στο παιχνίδι. Μάρας και Ντουβιε ήταν αρκετά καλά ενώ και ο Προύιτ που άργησε να χρησιμοποιηθεί έδειξε και πάλι ότι μπορεί να βοηθήσει. Ενώ σίγουρα και ο ντεφορμέ μετά από την μακρά απουσία Αθηναίου θα πρέπει να πάρει χρόνο για να  βρει και αυτός ρυθμό μιας και είναι απαραίτητος για τον φετινό ΑΡΗ.

Με το θρίλερ που εξελίσσεται εν αναμονή της απόφασης Λάσκαρη και τα στραβά αποτελέσματα στο Ελληνικό πρωτάθλημα η προσπάθεια για πρόκριση  είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Σε δεύτερη μοίρα όπως σχεδόν έχει περάσει όλο το αγωνιστικό κομμάτι της χρονιάς χωρίς κανείς να μπορεί να γνωρίζει που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών αν και καθυστερημένες φαίνεται να αποτελούν την μοναδική ελπίδα για να ολοκληρωθεί η χρονιά όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα. Αν και με το πρόγραμμα που ακολουθεί η συνέχεια φαντάζει πολύ επίπονα…